Stam Urtyp in het jaar 2005

Verwelkoming

Om Sylvester-te-preuve, was het eind vorig jaar  niet gelukt een gezamelijke datum te vinden. In het nieuwe jaar verschenen allerlei alternatieven in de mailbox. Een van de alternatieven was de verwelkoming in het nieuwe huis van onze Duitedeef. Daar aangekomen werden we rondgeleid door het gehele huis om beneden op de bank als eindbestemming uit te komen. Op tafel stond onze huisdrank en onze gebottelde wijn. Maar niet alleen dat, onze gastheer had ook gezorgd voor diverse soorten kaas en andere lekkernijen. Een bodem die er voor zorgde dat er een vruchtbaar overleg volgde. Een overleg dat ondermeer ging over wat te doen met Vastelaovend 2005. Er werd gedacht aan paaldansen, glijbanen, kegelbanen en klimwanden. Uiteindelijk kwamen we uit op het simpele Limbodansen. De elektriciteit, verlichting, kleding, constructie van de limbopaal en tijdstippen om verder te werken konden toen besproken worden. Het huis van de Duitedeef was ingewijd en Vastelaovend konden we verwelkomen!
 

Carnaval: ´Limbodans´

Ding-dong: De bel. Vastelaovend begon dit jaar pas echt op carnavalszondag, 11 minuten over 11 met een stevig ontbijt bij de Ritseleer thuis. In ruime mate waren de ingrediënten aanwezig om voor een goede bodem te zorgen. Enkele kleine klusjes moesten nog geklaard worden, de meeste in de categorie: "kleine handige spullen" die dan even gehaald moesten worden. Maar met wat snelle ritjes tussendoor konden we verzamelen bij de nachtstalling aan de Ceramique van us Uppedöpke die aldaar geprepareerd werd om de drie volle dagen er tegen aan te gaan. Uppedöpke was dit jaar zwart geschilderd en in het grieks torentje van vorig jaar kwam nu glas in lood van vliegerstof met een lampje in het midden.  In het zelfde motief als de ramen was de onderste helft geschilderd. De limbopaal was van plastic waarvan een deel bestond uit de 'geldbuis' van 'Wippe veur 'n Kwartje'. De eerste halte was de plek waar de optocht van start gaat. We zijn er ondertussen aan gewend geraakt dat je daar erg lang moet wachten voordat je kunt vertrekken. Gelukkig scheen het zonnetje. Niet alleen nu maar alle drie de dagen scheen de zon op volle lente-sterkte.  De optocht kwam in beweging en traditioneel verscheen er weer een glimlach op het gezicht van de mensen aan de kant als we voorbij kwamen. Vele malen gingen we dan ook onder de limbopaal door. Maar wij niet alleen, ook anderen gingen de uitdaging aan om zo laag mogelijk onder de paal door te komen.  Zelfs Tempeleers en agenten ontdekte hoe laag ze konden gaan. De optocht is feitelijk maar een lange straat, van de Wilhelminasingel tot aan het Vrijthof. Statenstraat, Grote Gracht is eigenlijk de verbinding naar de Markt waar de optocht ontbonden wordt. Op de Markt hebben we flink pauze gehouden. Ondertussen was het echt donker geworden. Om toch meer van carnaval mee te krijgen liepen we naar de Platielstraat waar de limbopaal dwars op hoogte werd gehouden en de meeste mensen de uitdaging wel aandurfden om onder de paal door te kruipen. In rap tempo doken de mensen onder de paal door. Eenlingen, groepen. kinderwagens, zaate hermenie's en later ook fietsers. En of ze nu een kaal hoofd hadden of een heel bouwwerk op hun hoofd: het maakte allemaal niets uit. Uppedöpke was dit jaar voorzien van luchtbandjes en daarmee was het stukken makkelijker geworden rond te rijden. Zo hebben we enkele rondjes gereden. Op de ene plek bleven we langer als op de andere plek. De andere dagen waren we s'avonds ook present. Het dagelijks opbouwen van Uppedöpke verliep steeds gesmeerder. Delen van de avond hebben we op de Servaasbrug gestaan (die zelf als limbopaal fungeerde voor vrachtschepen), Grote Staat en voor het Dinghuis.  De laatste dag was er een tellertje meegenomen om het aantal mensen te tellen die onder de paal doorgingen. Die avond hebben we slechts een klein uurtje echt met de paal gestaan en de teller stond al op 1583 personen. Als we dit cijfer vertalen naar de Drie Dolle dagen komen we uit op zeker 11.111 personen ! Dat is 11% van de bevolking van Groet Mestreech. Dinsdagavond tegen twaalf uur liepen we naar het Vrijthof waar Uppedöpke en zijn limboclub weer erbij was toen het Mooswief naar beneden werd gehaald. Carnaval was officieel afgelopen. Stiekem gingen we toch nog maar even door, al werd het al beduidend minder druk. Vastelaovend 2005 is weer een feit. De limbo was simpel, de contacten met de mensen waren kort maar nog nooit hebben we zoveel mensen deelgenoot kunnen maken van ons plezier als dit jaar.

Vrije Duitedeef

Onder het mom van “Wie smaak de wien in Sjaan” verzamelde de Stam zich om in het nieuwe huis van onze Aondagstrekker de wijn te proeven die we enkele jaren geleden gebotteld hadden. Met een gerust hard mochten we concluderen dat de nieuwe wijnkelder smaakt toevoegt.  Maar de echte reden om bij elkaar te komen was het officiële ja-woord dat onze Duitedeef binnenkort zou uitspreken. Een moment om terug te kijken op zijn achterliggende vrije leven. Na de wijn gingen we met auto’s en motor naar de Heikop te Brunssum. Op een mooi plekje boven op een heuveltje werd tussen de bomen de tent opgezet en van elektriciteit voorzien om de koeling te waarborgen. Traditioneel bij Stamweekenden was de barbecue. Minder traditioneel voor dit moment maar wel voor de toekomst was een gekoeld getapt pilsje van Brand. Na het eten was het tijd om de Duitedeef aan het werk te zetten. Hij kreeg een GPS om zijn nek om naar de eerste opdracht toe te lopen. Er waren een negental opdrachten die elk een periode of facet uit zijn leven omvatte. Zo kon het dus voorkomen dat er tussen de bomen liedjes gezongen werden,  geheugen werd opgefrist ofwel Wieckse drank werd herkend. Los van de opdrachten waren er twee vragen die ons bezig hielden. Wie zoekt nu op dit tijdstip iets op de Brunsummerheide en wat hebben we, en met name de Aondagstrekker, nu precies gegeten. De luchtwaarden van een beschermd natuurgebied werden hier ver overtroffen.  Het was al laat toen we terug bij de tent kwamen en profiteerde van de gekoelde drank. Met de eerste ochtendzon aan de horizon werden de slaapplaatsen in orde gemaakt en viel niet veel later de stilte in.

De Cirremoniemeister had de pech die ochtend te moeten werken en stond dan ook als eerste op. Rond tienen volgden de anderen en werd alles afgebroken. Om de een of andere reden hadden we geen koffie en thee bij ons. Vandaar we  besloten om bij onze werkende Cirremoniemeister te gaan ontbijten. Daar kregen we een heerlijk eetplekje in het zonnetje aangeboden en de dan gewaardeerde koffie en thee. Ook werd er een korte filmpje opgenomen (kijk hier) waar we de nacht ervoor niet de tijd voor hadden genomen. Er werd teruggekeerd om in het tropisch warme Maastricht op vele terrasjes nog eens lekker te genieten van het vrije leven.

Preuvenemint

Dit jaar was het toch anders als voorgaande jaren, al blijven herhalingen plaatsvinden. Chaotisch afspreken bijvoorbeeld en voornemen om een volgende keer efficiënter af te spreken of het drinken van Imperator en eten van saté of broodjes hawai. Het eerste deel van de avond was het verzamelde op het achterterras van de Karkol waar gelukkig een scherm was tegen de regen. Met de hapjes die je er tegenwoordig krijgt lijkt het op het Preuvenemint in de beginjaren. Kleine hapjes om lekker even te proeven zonder dat de Euro's in je gedachten komen. Toch wilden we naar het echte Preuvenemint en liepen naar het Vrijthof. Onderweg kwam onze Aondagstrèkker erbij die pas later kon komen. Ons eerste doel was de Imperatortent. Bestellen moesten we in het Nederlands, alweer iets anders als voorgaande jaren. Tijdens het drinken kwam ook onze Cirremoniemeister erbij en nu waren we wonder boven wonder helemaal als Stam kompleet. Hoogste tijd voor een vergadering waarbij door ‘eenstemmingheid’ de benen onder de tafel konden blijven. Het eerste punt was een welgemeende felicitatie voor onze Krètser die tussen de emailregeltes door had laten weten dat er iets heel kleins stond aan te komen. Namens de Stam bood de Aondagstrekker een klein Janse Bagge Bend shirt aan waar al onze namen op werden geschreven. Ook gaf iedereen zijn verwachting aan of het een jongetje of meisje zou worden. De verliezers zouden met een Brandsmaaltijd de winnaars trakteren. Als tweede punt werd er weer een heuse termijnplanning gemaakt. Om toch iets meer van het Preuvenimint mee te krijgen maakten we een rondje. Het was donderdag, regenachtig en daardoor rustig. Eerst langs het podium, tenten die geen tenten meer te noemen zijn, de satéstand in de rook en zo langzaam weer terug. Onderweg genietend van enkele hapjes of hap zoals je het ook kunt formuleren om uiteindelijk toch richting uitgang te gaan waar we langzaam afscheid van elkaar namen. Maar niet voor lang. Althans, volgens planning.

Wien Preuve

Met een riante voorraad zelf gebottelde wijn ligt het voor de hand om daar op gezette tijden ook op rijkelijke wijze van te genieten. Zo ook deze avond. We verzamelde ons in de tuin van onze Aondagstrekker rondom een brandende terrashaard. Het was eind oktober maar het weer hoorde meer thuis bij een zomeravond. De wijn werd uit de kelder gehaald en ontkurkt. Samen met de door de gastheer verzorgde toepasselijke hapjes was het goed toeven in Scharn. Onze Ritseleer heeft onlangs een wijncursus gevolgd en kwam tot het volgende wijnoordeel. "De versie 1999 bevatte zuiver kristallen op de kurk en in de fles. Ook de kurk geurde zeer kruidig naar fruit. Deze 1999 Cairanne is zo puur en zuiver dat je met gemak de fles leegdrinkt. Fruit, fruit en nog eens fruit. Dit gecombineerd met natuurlijke zuren zorgt voor een lawine van vruchtenaromas. De 2000 Geen kristallen op de kurk wel in de fles. De kurk geurt matig tot zwak. Toch een rondborstige afdronk met een fruitige nasmaak.Veel fruit en een mooie zuurgraad. Typich voor de appellation en goed gemaakt. Prachtig op dronk. De 2001. Geen kristallen op kurk als in fles. Totaal geen geur aan de kurk. Een beetje bittere nasmaak, moet waarschijnlijk toch nog 2 tot 3 jaar blijven liggen." Zelfs zonder te ritselen is de Ritseleer hiermee geslaagd! Er waren weer voldoende gespreksonderwerpen die avond. Niet alleen wat het nut is van een magnetron met harde schijf maar ook de Vastelaovend 2006. Ieder van ons kwam met een voorstel, gebaseerd op een grote dennenboom in de tuin. Drie hiervan gaan door naar de volgende ronde. Dat zijn 'Groets sjoelbakke', een sjoelbak van 5 meter met dennenboom schijven, 'Erwtesop op kampvuur', een open vuurtje van dennenhout met daarboven erwtensoep bereiden en 'Wir sind die lustige Holzhacker Bub’n!!!!', een grote dennenboom waarin gehakt en gezaagd wordt met muziek. Een moeilijke keuze, maar we hebben nog even de tijd. De tijd van vanavond is in ieder geval weer op een plezierige wijze doorgebracht.

Uzze vrijwilliger

Zonder dat 'uzze Cirremoniemeister' er ook maar iets van merkte, dropen de leden van de Stam het Centre Céramique binnen. Onder andere de burgemeester hielden er hele speeches die besloten werden met het uitroepen van de vrijwilliger van het jaar van de stad. Die vrijwilliger was 'uzze Cirremoniemeister', onder andere voor het vele vrijwilligerswerk dat hij voor de Stam verricht. Zijn vrouw kreeg de bloemen voor het vele gemis van de vrijwilliger. Hij ontving als aardigheidje een bescherming voor de richtingaanwijzer van deze tijd, het GPS.  Dat de goede richting van hem goed beschermd wordt.

Sylvester overnachting

Het begon in oktober zo mooi toen wij met zijn allen onder de kerstboom bij de Aondagstrekker thuis  in de tuin zaten. We waren bezig plannen te smeden voor de toekomst. Met zijn allen tussen Kerst en Nieuwjaar een Sylvesterbijeenkomst houden met overnachting. Leuk, dat gingen we doen. Een huisje in Wiltz was helaas al bezet. Maar de Cirremoniemeister had een mooi alternatief weten te reserveren. Een huisje in Flevoland, midden in het bos, ver verwijderd van de bewoonde wereld, aan het water en met een bootje. Jammer genoeg moesten zich mensen afmelden zodat het uiteindelijke aantal dat mee ging op drie Stamleden kwam te staan. De Cirremoniemeister, Aondagstrekker en Secretaris-Generaol. De vraag werd gesteld of we dan wel moesten gaan. Het huisje was al betaald en er was genoeg zin over om toch te vertrekken. Dus werd er verzameld en begonnen met dikke tomatensoep als stevige bodem in deze winterse periode. Het was een verre reis die verder zonder problemen op een plezierige manier verliep. De verborgen sleutel konden we op een voor ons bekende plek pakken. Of toch niet. Er was namelijk geen sleutel te bekennen. Dan toch maar even bellen. De mensen die we moesten hebben waren onbereikbaar. Maar met een lang bellijstje is er altijd wel iemand die de telefoon opneemt en daarmee de klos is. Met de nodige vragen waar de verborgen sleutel dan toch kon zijn, kopjes surrogaat koffie, kregen we de reservesleutel mee. Ondertussen was het al flink laat geworden en het begon al donker te worden. We reden over een lange glibberige weg naar het huisje. En inderdaad, het bevond zich midden in het bos, Tussen de bomen herkende we al het huisje. Maar er stond ook een auto bij. Binnen brandde licht. En binnen zaten uitgebreid gesetteld een man, een vrouw en klein kind. O, ohhh, dubbelboeking? Bellen dan maar. En inderdaad, er was een fout gemaakt. En de anderen waren er eerst. En nu. Er werd gezocht naar een alternatief. We stelden niet veel eisen, maar we wilden wel kunnen gourmetten. Daarom viel het hotel als eerst aangeboden alternatief af. Voor huisjes in een bungalowpark was niemand bereikbaar, caravans voor de plaatselijke Poolse seizoensarbeiders waren wegens de vorst niet geschikt. Tja, welke alternatieven heb je dan. Toch een hotel? Maar we gingen voor het primitieve. Het werd dan toch maar het plaatselijke hotel van Kraggenburg. Toevallig hadden ze ook een suite beschikbaar waar een keukenblok stond. En daar mochten we gourmetten. Aangekomen bleek het toch wat luxer te zijn dan we ingeschat hadden. Met de instelling om in een eenvoudig zomerhuisje het vertier te zoeken, vergde dit enig improvisatievermogen. Hoe ga je om met leren fauteuils, gordijnen, radiatoren, kleerkasten waar je in verdwaald, schoenpoetsmachine en hoe werkt een jacuzzi ? We kunnen niet anders stellen dat we ons goed aangepast hebben.  Met een Brandbiervlag en meegenomen kerstboompje en een veel andere zooi voelden we ons al snel op ons gemak en maakte alles in orde om te gourmetten. Dit was allemaal prima verzorgd en smaakte dan ook goed, al zou je dat niet aan de reuk afleiden die in de hotelgang hing. De avond liepen we het dorp door om toch maar te eindigen in de bar van het hotel. Daar speelden we diverse spelen aan een stamtafel. Het was mooi geweest voor vandaag, tijd om onder de schone lakens te kruipen en gebruik te maken van de stukjes zeep en handdoeken die voor ons klaar lagen. Het slapen ging uiterst comfortabel. Als ontbijt hadden we een stevige maaltijd van spek en vooral veel ei. Toch bijtijds verlieten we het hotel om twee geocacheroutes te maken. De eerste route ging door een bos vol met waterlopen en sluisjes. Het was een oud waterlaboratorium waar onder andere testen zijn gedaan voor de bouw van de Deltawerken. Een hele leuke route, zeker als je de cache vindt. De tweede route was een soort gevelstenenroute in het plaatsje Blokzeil. Ook die was leuk, maar wegens de weerwaarschuwingen vonden we het dan toch maar beter naar het zuiden af te reizen zodat we helaas geen tijd meer hadden om de cache op te zoeken. Ondanks alle weerdreigingen verliep ook de terugreis voorspoedig. Bij de Ritseleer thuis namen we afscheid van elkaar. Jammer dat we niet compleet waren, maar genoeg lol is er zeker geweest.