Staflokaal

Winterhike 2007 (blubberhike)

Zo'n drie keer per jaar is er voor de staf- en betuursleden binnen onze groep een traditionele hike. Zij kunnen dan zelf weer met de rugzak op pad en het kaartlezen in de praktijk brengen.		Deze keer namen Ben, Gerard, Ivo, Robby en René B deel aan de winterhike. Zaterdag 20 en zondag 21 januari vond het een en ander plaats.
		De dag voor we vertrokken sliepen Robby en Gerard al in de Slek. Zij wilden midden in de zaal slapen. Niet alleen op de stip, maar ook in de hoogte in het midden. Hiervoor werd een voetbalnet tussen twee balken vastgemaakt en aan touwen opgehangen. Vroeg in de ochtend (althans vroeg voor uitslapers) verzamelde de deelnemers zich in de Slek. Na de koffie werd de bagage in de twee auto's geladen en namen zelf ook plaats in de auto's.
De rit ging door Luik en toen een stuk zuidelijk. Zo ergens in de buurt van Hotton, Durby, Barvaux hadden we langs het riviertje de Ourthe een plekje op een camping gereserveerd. Stel je eens voor dat er geen plek meer zou zijn in deze tijd van het jaar. Bij aankomst waren we de enigste gasten. Opmerkelijker was echter dat de camping door de vele regenval van de laatste tijd, bijna geheel overstroomd was. Gelukkig was er een plek waar een tent kon staan, en met die zekerheid namen we de rugzak op de rug.
		De hike was nu echt van start gegaan. Er werd op de kaart een mooie route uitgestippeld. Maar het was ondertussen ook middag geworden en dat betekent tijd om te eten. Midden in het bos werden de rugzakken afgedaan en de branders ontstoken voor koffie, chocomel en soep, dikke soep zelfs.
Delen van de route gingen dwars door het bos, modderpaden en soms, zoals hier, ook goed begaanbare wegen. Maar nat waren ze allemaal. Koud was het niet echt, wel de vocht die het koud maakt.
		Lopen, je kunt het ook 'baggeren' noemen, is best vermoeiend. Elke stap die je zet zakt soms centimeters diep de grond in. Maar 'zakt' is ook niet het goede woord, 'slurpt' klinkt al beter.
Van vorige hikes hebben we geleerd dat Gué op de kaart wil zeggen dat je met een doorwaadbare plaats van een riviertje te maken hebt. Maar bij veel regen geldt dit kennelijk niet. Gelukkig vonden we een glibberige boomstam over het water waardoor we alsnog aan de overkant terecht kwamen.
		Om kwart over zes kwamen we op de camping aan. Een deel hield zich bezig met het slaaponderkomen (geen tent dus) en een ander deel met het maken van een vuur. Hierna was er tijd om te koken. Rond het vuur werden de branders en maaltijden tevoorschijn gehaald.
Er was weer een rijke variatie aan maaltijden. Babi pangang met foe young hai, andijviestamppot of rode kool met gebakken aardappelen bijvoorbeeld De overeenkomst was dat de maaltijd bij iedereen goed had gesmaakt. Het is trouwens niet geheel ongebruikelijk dat rond Robby rook hangt. De avond werd verder rondom het kampvuur doorgebracht. Hier en daar werd een poging gedaan kleding droog te krijgen. ,

		De slaapplekken werden in orde gemaakt. Robby en Gerard hadden een zeil gespannen waaronder we lagen. Het kreeg de naam Tt11 mee. Het was een vrij winderige constructie maar in ieder geval voldoende om het droog te houden en te slapen.
Bij daglicht was het afdak beter te aanschouwen. De Ourthe was inmiddels weer een stukje gezakt.
		In alle rust werd er ontbeten. Gerard zorgde voor pannenkoeken. Een gerecht dat we 4 keer gegeten hebben. Herhaling vatbaar! Alles werd weer afgebroken en gingen voor een excursie naar de Grotten van Hotton. Alleen vond deze pas plaats als we op weg naar huis waren. Dus wandelden we in de omgeving.
Langs afgezette bospaden kwamen we bij een uitkijkpunt . Gebaande paden komt niet echt in ons woordenboek voor en liepen dan ook verder.
		Inmiddels was het weer tijd geworden voor een lunch waar de laatste resten eten werden opgemaakt. Hierna reden we weer terug naar De Slek waar een en ander uitgehangen kon worden. Door de regen toch zwaarder als gedacht, maar leuk was de Winterhike in ieder geval. Deze heren gaan in ieder geval de volgende keer ook weer mee!