Herfsthike 2004 (foto's achter het verhaal, door Ben)

Enige tijd geleden waren enkele mensen bij elkaar in het staflokaal die eigenlijk best wel weer eens zin hadden om een echte ouderwetse hike met rugzak te lopen. Zo werd er een datum vastgesteld en rondgemaild. Er waren veel enthouisaste reacties waarbij mensen reageerde dat ze graag hadden willen mee gaan en daarna hun agenda van het weekend doorgaven waarom ze toch helaas niet mee gingen.

Gerard, Martijn, Ben, Stef en René waren de gelukkige en gingen met de auto naar de Ardennen, Camping de la Gileppe om precies te zijn. Daar werd de auto op een parkeerplekje gestald en werden de rugzakken met bagage op de rug genomen. Van daaruit begon de toch richting het meer van la Gileppe. Daar is een grote dam met een leeuw van 300 ton bovenop. Daarnaast staat een uitkijktoren waar we in zijn gegaan en met een lift tot hoge hoogte werden gehesen. Daarboven was een mooi utzicht waar we die dag verder gingen lopen. Op de terugweg naar beneden werden we halverwege de toren weer uitgelaten. Dat was even springen.

De tocht ging verder, verder en.... verder. Ergens in de middag kwamen we weer bij de camping uit en liepen langs de auto's met onze rugzak de camping op waar de tenten werden opgezet. Wij waren er niet alleen, ook een hondenclub met opmerkelijk vele huskys waren er ook. Vanaf dit weekend was het weer prettig om naar huilende kinderen te luisteren.

Een deel van de groep wilde de directe omgeving eens bekijken en ging nog een stukje er op uit. Rond etenstijd waren we weer compleet en konden we beginnen aan onze maaltijd. Spaghetti, saus, vlees, champignos en tomaten stonden op het menu. Nou, wat was dat heerlijk ! Ondertussen was het al donker geworden en lieten ons niet weg pesten door een motregenbuitje. Laat staan door huilende honden.

Onze mede campinggenoten gingen het kampvuur aanmaken. Hieruit blijkt maar weer welke deskundigheid je bij Scouting opbouwd. Voor ons was de kampvuurplek bezet en gingen maar naar de kantine. Daar kwam 'Erwin vaan 't Merretkoer' ons al tegemoet. En daar waren we niet voor naar de Waalse Ardennen gegaan.

We propten ons in de auto en gingen op zoek naar een alternatief. In de dorpen werd niets gevonden en kwamen uit in Spa. Daar bleek dat alles wat zich horeca noemt brasserie is. En die laten door de ramen al doorschemeren dat mensen met modderbroeken en -schoenen niet welkom zijn. Toch vonden we iets. Het was iets in de categorie: 'je moet het zelf gezellig maken'. Dat deden we dan ook.

Terug op de camping, zo rond middennacht, gingen we bij het kampvuur kijken. Iemand zei "zo, nu weten we hoe we het vuur aan moeten krijgen" en zagen inderdaad enkele vlammetjes en veel hout. We besloten nogmaals de kantine te bezoeken. De muziek draaide volop en gingen niet verder dan het terras. En daar smaakte het ook, al werd de drank kouder naarmate ze langer buiten stond.

Het werd tijd om te gaan slapen en dat lukte aardig. De honden sliepen immers ook.

De volgende morgen werden we gewekt door huilende honden. We stonden op, wassen en ontbijten. Hierna braken we de tenten af. Er werd besloten nog te gaan wandelen. Ditmaal over de Baraque Michel. Ook het hoogste punt van België (700 meter) werd bezocht. In de middag kwamen we weer thuis aan.

Het was een gezellig en zeer geslaagd weekend dat zeker een vervolg gaat krijgen !

.