Ivo, Gerard, Ben en RenéBo waren het die de uitdaging aangingen om aan de Winterhike deel te nemen. Zaterdag 14 januari was om 8.30u in de Slek afgesproken. Voor een enkeling was dit erg vroeg, maar uiteindelijk vertrokken we in de richting van Trois Ponts, in de Belgische Ardennen.  Aangekomen bij de camping stond er een bord dat we erg moesten oppassen voor spelende kinderen. In de praktijk viel dit wel mee, de kinderen die we zagen liepen met een schimmig gezicht met een boog om ons heen. Verder was er weinig te beleven. De auto werd er geparkeerd en te voet met rugzak gingen we de heuvels -zeg maar gerust bergen- beklimmen.

Bergen was de overeenkomst, maar verder was het een afwisselend landschap. De middagmaaltijd nuttigden we langs een riviertje. Hier en daar kwam we situaties tegen die we niet konden begrijpen. Maar misschien was het ook wel niet willen bergijpen. Een bospad voor auto's dat eindigden nèt achter een dure tunnel, een bordje tussen struikgewas met de tekst dat hier het einde van de weg was. Ook wilden we niet begrijpen dat als op de landkaart een kruising van een weg en rivier staat getekend, de weg door het water met een stippellijntje, je hier niet met warme voeten overkomt. 

Dus liepen we maar een stukje langs de rivier. Dit gaf ons mooi de kans onze tent vanaf de andere kant van het riviertje te bekijken. Een stuk veder lag er een boomstam over het was met veel groen mos. Hier konden we oversteken.

Na een mooie tocht met vele gezichten op bergen kwamen we met schone, droge schoenen aan op de camping.Zo zwaar is zo'n Winterhike dus niet.

Na het dorp verderop bekeken te hebben begonnen we aan de bereiding van de maaltijd. Ieder had voor zichzelf gezorgd. Met de branders op tafel was het ijs dat zich aan het tafelblad had afgezet snel gesmolten. Op plekken waar we water weggooiden was het water weer snel ijs geworden. Ook de rugzakken waren deels bevroren. Het eten had goed gesmaakt, al zag het op de verpakking er soms anders uit dan in werkelijkheid in de ketel. Slechts één zin hebben we van de andere Nederlandse gasten gehoord. Een kind dat langs kwam dat aan haar vader vroeg: "pappa, zijn ze daar een toverdrankje aan het maken?".

Het was een camping met bar, alleen die was gesloten. Dus gingen we bij de camping even verder. Maar daar kregen we op hooghollande toon te horen, "jullie horen hier niet, jullie staan hier niet op de camping". Met te weinig eetgas achterlatend verlieten we weer de ruimte op zoek naar een volgende gelegenheid. Het werd een plaatselijke kroeg waar de rest van de avond werd doorgebracht.

Bij een Winterhike heb je een bovengemidelde interesse voor temperatuur.  De eerste foto werd genomen van de thermometer op de muur van de kantine, tijdens het koken en eten. De tweede foto is van het moment toen we de tent en slaapzak in gingen. De laatste foto is van de ochtend nadat we de koudste piek inmiddels verwerkt hadden.

De nacht ging op zich best wel goed. Heel mooi om die ijskristallen aan je tent te zien. OK, als je plannen had om even naar buiten te gaan om je blaas te legen moest je je schoenen los trekken van het zeil want die zaten vastgevroren. Er waren mensen bij die de wand van de slaapzak niet wilde aanraken omdat die ijskoud aanvoelde. Ook mensen met drie slaapzakken lagen in de tent, en daarvan kon je niet zeggen dat ze het warm hadden.

Het was een vreemde gewaarwording om bij -9 in je tent lekker uit te slapen. Maar rond een uur of 9, 10 begonnen we aan ons ontbijt met heerlijke warme koffie. Koffie die overigens bij die temperatuur weer snel afkoelde.

De tent was afgebroken en konden kijken naar de gesmolten grond om te zien wie het het warmste en koudste heeft gehad , Ook maakten we een groepsfoto.

Met de auto gingen we naar de watervallen van Coo, een kilometer of 15 verder. Die waren minder groot als je zou verwachten bij zo'n naamsbekendheid. Zeker als je ervoor gaat staan en meet met je eigen lichaamslengte.

We maakten een wandeling bij het stuwmeer dat gebruikt wordt voor de electriciteitproductie. Langs de wand van het deels leeggelopen stuwmuur vonden we op afstand tussen de losliggende stenen een ballon van een ballonenwedstrijd. Na halsbrekende toeren te hebben utgehaald bleek er geen kaartje aan te zitten. De mooie wandeling werd verder afgemaakt totdat we weer bij de auto waren. En met die auto reden we weer terug naar de Heeg waar de uitgehangen tent in de zaal weer helemaal kon ontdooien.

 Het was weer een geweldige hike geweest!

Foto's Ben