Herfsthike 2007

Oorspronkelijk aangekondigd als een zomerhike organiseerde Simone, Fanny en Nicole een hike die gezien het tijdstip omgedoopt werd tot Herfsthike. Zijn de hikes normaal gesproken in de Ardennen, deze keer was er een terrein gevonden in Herentals. Herentals ligt ongeveer 100 km van de Slek af en ligt midden in Vlaanderen. Een hele andere omgeving, aan originaliteit ontbrak het in ieder geval niet. De week voorafgaande waren er voor het weekend dreigende weersvoorspellingen gemeld over wind, storm, regen, kustbewaking op een strekte die sinds 1976 niet meer nodig werd geacht. Autorijden en wandelen werd afgeraden. Over hikes werd niet gesproken, dus die kon gewoon doorgaan.

Gerard en Wouter waren als eerste in de Slek. De volgende ochtend, 10 november, arriveerden Nicole, Raymond, Fanny, René D,  Gerbrand, Roel H, Angelique en René B.  De koffie was die ochtend al klaar dus veel kon er niet meer mis gaan al waren de tenten bijna vergeten. Over drie auto's werd de bagage en deelnemers verdeeld en zo konden we vertrekken.

Onderweg was er zon te bespeuren, maar bewegende ruitenwissers voerden bij het uitzicht toch de boventoon. Dankzij de navigatie van onze elfde deelnemer (TomTom) kwamen we zonder verkeerd te rijden aan op scoutingterrein de Brink in Herentals. Een modern gebouw als 'onthaal' midden in de bossen. Nadat Nicole en Fanny ons hadden aangemeld zochten we het stuk terrein op waar de tenten die avond opgezet konden worden. Het bos hebben we toen goed bekeken. Midden in het bos hing op een dennenboom een bordje met "De Berk' en dit was de plek waar de tenten opgezet mochten worden. Maar enig gras konden we niet vinden, wel modder en hobbels. We besloten maar die avond gewoon ergens een plek op te zoeken, we waren toch de enigste kampeerders.

De auto's werden buiten het kampeerterrein geparkeerd

Vanaf de landkaart werd globaal de route bepaald. De rugzakken, groot of klein, werden aan de schouders gehangen en zo vertrokken we. Het was een vrij vlak bos met weinig begroeiing. Wel waren er 'kronkelpaadjes' te vinden. Ondertussen was het tijd geworden voor de eerste pauze. De branders werden uit de rugzakken gehaald evenals brood en andere lekkernijen. Het eerste doel om het Zwarte Meer te vinden werd vrij snel gehaald. We trokken verder van het ene naar het andere pad waarbij de regen voor de afwisseling zorgde.

 
Links de eerste pauzeplek, rechts wandelen door het bos

Pauzeplek op het zachte gras. Soep links en rechts warme chocomel met slagroom

Navigatie met de kaart in het bos

Terug op het terrein zochten we een stukje gras op midden in het bos met een laag vochtgehalte op de grond. Met pas en meetwerk hadden we iets gevonden en daar werden de tenten opgezet. Twee stuks. Een vuurbak hadden we ook te leen gekregen. Het begon donker te worden en aangezien we een vuur wilde hebben werd hout gezocht. Dat was midden in een bos waar alle afgewaaide takken zo maar op de grond lagen niet zo moeilijk. Wel was het de kunst het vuur aan te krijgen. De volhouders winnen en krijgen zelfs nat hout aan het branden. De spullen om te koken werden uit de tassen gehaald en rondom het vuur zocht iedereen een plekje. Alleen of in tweetallen werd er gekookt. Deze keer waren er maaltijden gekozen die in een zucht klaar waren. De magnetron kon er niet tegen op. De maaltijden smaakten over het algemeen best wel goed.

Links werden de tenten opgezet, rechts de familie Haberkorn bezig het vuur aan te krijgen

En het vuur ging aan

  
Het koken op brandertjes, in de regen

Om in de regen rondom het vuur te zitten was er weinig animo te bekennen. We gingen naar een dorpje een kilometer verderop. In het plaatselijk café was er een plekje voor onze groep te vinden, achter de kaartclub in een hoekje, onder de TL-sfeerverlichting. Mobieltjes blijven een leuk stukje speelgoed. Twee consumpties verder vertrokken we weer door de regen naar de tenten. Een deel zocht de slaapzak op, een ander deel gaf de voorkeur om in de regen in het donker rondom een roestige bak ijzer en zwartgeblakerd hout te gaan zitten. Maar uiteindelijk zochten ook deze mensen de slaapzak op. De regen kon gerust haar gang gaan.

"Kijk welke foto ik gemaakt heb van dit gezelschap"

De dag begon als de avond geeindigd was: met regen. Een blaas schijnt dan nog wel eens gevoelig te zijn om toch maar op te staan. De bagage werd opgeruimd en we keken of we onder een zeil gingen ontbijten of in een tent. We besloten maar om in de plaatselijk douche te gaan ontbijten. Geen wind, geen modder op de vloer (toen we kwamen). Het was zondagochtend en dan krijgt een ontbijt extra aandacht. Er was koffie, thee, brood, sapjes, knackebröd, pangerechten, peperkoek in diverse smaken, chocomel, broodjes, etcetc.

De tenten in het lege bos

Ontbijten in de douchecel

Het stukje gras waar de tenten stonden, ook op die natte plek links-midden

Hierna gingen we de tenten afbreken en vertrokken voor een wandeling. Hier hadden we TomTom niet gebruikt en via een kortere weg kwamen we over wegen waar tot in de andere auto het angstzweet van de bestuurster (en tevens eigenaresse van de auto) te ruiken was. Op de uitgekozen plek werden de auto's neergezet en maakten  een wandeling. We kwamen langs jagers te lopen maar het langste deel van de route ging toch langs het water. Deze keer hadden we slechts een keer pauze. De laatste brandstof kwam uit de brander, restjes eten en snoep werden opgemaakt. Terug bij de auto's reden we weer terug naar de Slek. Daar werden de tenten uitgehangen en namen we afscheid van elkaar.

De laatste pauzeplek

Er zijn ook droge momenten geweest tijdens de hike

Het was een natte hike te noemen, maar of dat nu zo erg is voor die bikkels die hebben deelgenomen? Dacht het niet. Het is gewoon leuk geweest !

Oldie, back to the roots van Scouting