Carnaval: ´Iech ski pas´

Carnaval 2003 begon pas echt tijdens de prinsuitroeping. Op de Duitedeef na waren we er allemaal. Het uitroepen van de ‘Stadsprins vaan groet Mestreech’ was dit jaar geheel tegen de traditie in op tijd. Dit was dan ook de reden dat geen enkel Stamlid de werkelijke uitroeping heeft kunnen beleven.  Nadat we bij een café op de Markt kompleet waren, trok de Stam richting de Avonceur waar in het achterzaaltje de besprekingen boven de luide carnavalsmuziek uit begon. Er waren al ideeën. Van vorig jaar bestond het idee om als beeldengroep rond te trekken. Maar dat brengt weinig activiteit voor buitenstaanders. Op het moment dat de Wilhelminabrug zijn gespleten weg kreeg, kwam het idee naar boven voor ‘fiets dich un ei ‘. De brug nabouwen met als onderstel enkele Brandkratten en aan het einde daarvan de juiste afsplitsing te nemen.  Een ander idee van dit jaar was als een  soort Hollandse kermis rond te trekken. Op enkele vaste plekken zouden we plekgebonden activiteiten doen. Deze zouden dan een binding krijgen met een zogenaamde knipkaart. Leuk idee –los van het Hollandse dan- maar er werd gekozen voor het skiën. Het skiliedje van Frans Theunisz en andere Mestreechterleedsje met skiën als thema passeerden direct al de revue. Twee lange latten (er werd toen nog gesproken van 11 meter gedeeld door twee) waar vele mensen tegelijk op zouden kunnen staan moesten dan gemaakt worden. Ook zou elk van ons zorgen voor skikleding. Er werd een beetje op hol geslagen maar de  Beergouverneur noteerde alle bijkomende ideeën op een blocnote. Afgesproken werd een datum om bij elkaar te komen en, zeer belangrijk, het aggregaat zou besproken worden. Andere verplichtingen maakten dat stamleden moesten vertrekken. Een deel ging verder en het laatste deel van de Stam maakte in de daaropvolgende nacht een einde aan de eerste bijeenkomst voor het skiën.

De echte klussende voorbereidingen gingen weer volgens traditie: te laat begonnen maar uiteindelijk toch alles picobello in orde. De kleuren hadden erg veel weg van de Friese vlag, maar dat beruste louter op toeval. De Beergouverneur maakte van de Friese hartjes mooie Mèstreechtersterkes in de kleuren roed, geel en greun. En verder werd het dus een blauwe en witte strepen. Uppedöpke werd weer helemaal overgeschilderd, zelfs met grondverf. En ook in de blauw/witte kleuren die zoveel leken op de Friese vlag, maar ook hier was dat louter toeval. Er was kwam een nieuwe grondplaat voor Uppedöpke. De Krètser die wel enige moeite had met die blauw/witte kleur maar zou er geen moeite mee hebben gehad als die grondplaat overgeschilderd werd in blauw/wit zodat die roze kleur tenminste verdween. De tijd was tekort. Voor op het dak werden van plastic electriciteitsbuisjes skistokken gemaakt met ballonnen eraan. Met name de Aondagstrekker was het gelukt om skikleding te verzamelen die zelfs bij schoonmoeders van collega’s herkenning bracht. De Krètser zorgde dit jaar voor het ontwerp van de uitdeelbriefjes. Ook dit jaar werd op de laatste uurtjes de cassette opgenomen die tijdens de carnaval gedraaid zou worden. Tijdens de voorbereiding kwamen we erachter dat op de nieuwe cd van Ziesjoem een liedje was verschenen op de wijze van ‘kinderen een kwartjéééé’  Het liedje dat we vorig jaar gebruikt hadden bij de wip was kennelijk voor hun een inspiratie geweest tot een nieuw liedje. Immers in hun buurt hebben we dit liedje ook gedraaid. De ontdekking van dit jaar was Zoeper. Ook hun liedjes werden op de cassette van 2002 opgenomen. Inspiratie heeft de Stam trouwens aan meer mensen gegeven. Twister waren ook andere groepen mee te zien (is zelfs in spelvorm uitgegeven) en bij de Blokker hingen dit jaar onze geïmiteerde telefoonpakjes.

Carnavalszondag werd er bij de Beergouverneur thuis verzameld. De spullen waren de dag ervoor naar hem toegebracht. Hij woont immers het kortste bij de stad. En waar kun je anders een aggregaat in de keuken die dagen achterlaten. Bij de club waren vandaag ook de zoon en schoondochter (als we dat zo mogen noemen) van de Ritserleer die mee kwamen skiën  Dat was wel zo prettig omdat het aanzienlijke gewicht van Uppedöpke met twee duwers/trekkers wel zo prettig is en het is toch ook leuk als de ski’s vol staan met mensen. Voor de garagepoort werd traditioneel de groepsfotogemaakt. Dit was ook het moment dat voor de eerste keer óp ski’s werd gelopen, maar al snel werd dit mèt ski’s. De optocht had dit jaar een andere route. Hij begon op de Avenue in het Céramiqueterrein en trok achter de bisschoppen van de Wilhelminasingel zo de Wijcker Brugstraat in. Op die plek konden we dit keer zo ertussen kruipen. Het aantal groepen dat iets van  geluid bij zich heeft stijgt en het wordt dus steeds moeilijk om tussen groepen te komen die geen geluid hebben. De optocht stond weer meer stil dan hij werkelijk trok. Maar dat is met skilopen soms wel zo makkelijk. De ski’s trokken de nodige aandacht. Geregeld zag je mensen aan de kant zich aanstoten en wijzen op de met veel moeite vooruit stuwende ski’s. Geheid was er minimaal een glimlach te bekennen op de gezichten. Op het bordes bij het Theater aan het Vrijthof stonden dit jaar de camera’s opgesteld voor de uitzending op televisie. Ook hier weer veel aandacht van de TV-ploeg. Tijdens de uitzending  werd er bovengemiddelde commentaar geleverd, bijna gênant voor de mensen die echt veel tijd aan de voorbereiding besteed hadden en zich keurig  aanmeldde. Op de Markt was weer de ontknoping. Het was gelukt om de hele optocht op ski’s te lopen. En dat was nog maar het begin. De carnaval zelf is veel tijd doorgebracht aan het Amorsplein waar ook de nodige rondjes zijn gelopen. Natuurlijk werd er verder door de stad geskied. De Markt, Kleine Staat, OLV-plein, Stokstraat,  Helmstraat en Platielstraat. Maandag zijn we weer volgens de traditie de stationshal in gegaan om daar weer even nadrukkelijk aanwezig te zijn. De Politie en andere ordebewakers vonden het prima. Alle dagen zijn we weer er op uit geweest en alle dagen konden we op de terugweg weer de vogels horen fluiten. ’t Waor weer unne prachtige carnaval.

Weekend: Hombourg

Rond mei is het de tijd dat onze Cirremoniemeister zich als weekendinitiator gaat beraden om een locatie en datum te prikken. Zo kwam hij op het idee om te overnachten in slaapbollen. Zeg maar grote zakken die als eikels aan bomen hangen. Praktisch gezien werd dit wat moeilijk en werd gekozen voor een grasweide in Hombourg. Het vaststellen van een datum blijft moeilijk. Maar als we niet perse allemaal de hele tijd aanwezig hoeven zijn, is het toch mogelijk. Zo kwam onze Beergouverneur later wegens werk, ging de Aondagstrekker s´avonds en s ´nachts ´draaien´ in Heerlen, de Cirremoniemeister zondagmorgen naar Valkenburg om een excursie te verzorgen en de Beergouverneur vertrok iets eerder voor zijn rondleidingen. De Duitedeef had zoveel andere bezigheden dat hij er helaas niet bij kon zijn. Voor de rest was iedereen aanwezig.

De Ritseleer en Aondagstrekker vertrokken in de middag met motor en gingen alvast toeren in de omgeving. De Cirremoniemeister en Krètser hadden op de externe plaats afgesproken om de benodigde materialen in te laden. In Hombourg kwamen we elkaar op het terras van een café tegen. Het bleek dat bij het café, behorende bij het terras, een kleine eigen brouwerij had waar enkele bieren gebrouwen werden. Geen slechte plek om te vertoeven dus.

Het adres van de grasweide was Centre 29. Dat ´centre¨ zei al dat deze locatie zich in het centrum moest bevinden en grasweide op een buitenplek. Beide klopte. Honderd meter van de kerk en  de grasweiden grensde aan het buitengebied. De grasweiden was niet echt van een gevestigde camping. Wij waren zijn eerste gasten en mochten zelf de prijs bepalen. Er was wel een bivakaccomodatie aanwezig die we bij aankomst maar gelijk gingen bekijken. Deze werd vaak verhuurt voor communiefeesten en andere familiefeesten.

We mochten de tent opzetten. Als we veel lawaai zouden maken moest de tent achteraan in de wei, als we rustig waren mochten we dichtbij de tent opzetten. Stamleden zijn keurige nette mensen en gingen dichtbij de ingang staan. Er was een mooie plek aan de straat waar we ons kampement gingen opbouwen als een huisje aan de straat. Meteen daarna werd alles in gereedheid gebracht om te eten oftewel barbecuen. Nu was de dag ervoor ook al een barbecue geweest van een ons steunende organisatie. En laat daar nu net iets van zijn overgebleven zodat wij daar van konden profiteren. Al leek het in het begin aan de weinige kant, er was toch ruim voldoende aanwezig. Ons door de Cirremoniemeister traditioneel gesponsorde vaatje bier was inmiddels aangeslagen en zorgde voor extra stukjes heerlijke smaakjes in de mond. Dit bevorderde in ieder geval ook het natafelen.

Er was die avond een buurtfeestje bij de accommodatie. Zo rond halftien mochten de kinderen uit de buurt op de trampoline springen die aan de overkant van de straat in een tuin stond opgesteld. Toen we rond een uur of tien naar het café gingen waren ze nog steeds enthousiast aan het springen. Bij het café gingen we eerst op het terras zitten en genoten in meer of mindere mate van het plaatselijk gebrouwen Aubel, Brice en Joup –bier. Later op de avond gingen we naar binnen. Binnen was de bar verwerkt in een grote brouwketel. Diverse jongeren liepen binnen en weer naar buiten en zorgde voor levendigheid. In verband met verplichtingen de dag erna en na het weekend gingen we terug naar de tent.

Bij de tent aangekomen, rond halftwee, waren de kids uit de buurt nog steeds enthousiast op de trampoline aan het springen. Aan de eettafel vertelden we even na en gingen een half uurtje later richting tent om te slapen. Voor de Beergouverneur was het niet laat genoeg en bleef enkele uurtjes langer wakker en ging met de auto een stuk verderop lezen. Ondertussen bleven de kids uit de buurt springen op de trampoline en begon iemand anders met zijn quad heen en weer te rijden. Op de achtergrond klonk de muziek van een jongerenfeest, sloeg de kerkklok elk half uur en waren aan het begin van de ochtend enkele luide knallen te horen. Voor de rust hoef je dus niet naar een dorp te gaan.

De ochtend begon met een lekker zonnetje. Inmiddels waren de kids opgehouden met trampoline springen. Om de beurt werd opgestaan om te genieten van de dag. Toen alle aanwezigen de tent hadden verlaten werd er in alle relaxheid ontbeten. Hierna werd alles afgebroken en opgeruimd. Met de bagage open en bloot naast de aanhanger achterlatend, liepen we naar het café. Daar speelden we twee keer tafelvoetbal, keken even in het café rond en gingen voor een ´allerlaatste´ na de andere horecagelegenheid in het dorp die van een oud fotomodel was. Daar werd de afrekening gemaakt van het deels gesponsorde weekend en de carnaval. Het einde naderde. Terug naar de grasweiden waar de aanhanger werd aangekoppeld en waar we afscheid van elkaar namen. We bleven nog een tijdje achter elkaar naar huis rijden waarbij iedereen uiteindelijk toch zijn eigen weg naar huis wist te vinden. Daar konden we alweer met voldoening terug kijken op een geslaagd weekend.

Preuvenemint

Gezien onze oude banden met het Brandbier, is een van onze Stamtradities het Preuvenemint, in augustus, op het Vrijthof, in Mèstreech. Ook dit jaar werd er op zaterdagavond verzameld in onze stamkroeg aan de stamtafel die gezeteld is bij de Karkol in de Stokstraat. Na even bijgepraat te hebben en enkele consumpties genuttigd te hebben, trokken we naar het Vrijthof. Al vrij snel nestelden we ons bij de stand van de Stadssjötterijj, de enige stand waar Up en Imperator tot het assortiment behoort. Na even bijgepraat te hebben en enkele consumpties trokken we tegen de klok in langs de diverse restaurants met hun gebruikelijke hapjes. Nouja, gebruikelijk: de hapjes worden steeds kleiner. Langs het podium was het weer even dringen. Maar groot als de Stamleden zijn is dat niet echt een probleem. Even gekeken naar datgene dat zich op het podium afspeelde en weer verder. Aangekomen aan de zuidzijde van het Vrijthof was het tijd om even weer iets te drinken. Helaas geen Imperator of Up maar in ieder geval toch wel een Brandje. Tijd voor een sanitaire stop. En dat zorgt dat er weer plaats is voor een nieuw hapje. Uiteindelijk kwamen we weer uit bij de stand van de Sjötterijj waar we zijn gebleven totdat we niets meer kregen. We trokken terug naar de Karkol om de fietsen op te halen die braaf op ons stonden te wachten in een stil en verlaten stukje Stokstraat.

Sylvesterpreuve

Op de voorlaatste dag van het jaar was de Stam weer kompleet in De Karkol. De agendapunten voor de avond waren het preuve van Sylvester (nu het nog bestaat) en een blik op het activiteitenprogramma van de Stam in 2004. De Karkol was weer goed druk. We moesten even wachten totdat onze vertrouwde tafel vrij kwam. Toen we deze eenmaal in bezit hadden konden we, nadat met de nodige digitale cameratjes de nodige foto’s waren gemaakt, beginnen aan het eerste agendapunt: Sylvesterpreuve. Het kan te maken hebben dat het ons derde glas was, dat we zoutjes en snacks hadden gegeten en enige afleiding van het blonde schoon aanwezig was, maar het Sylvester viel een beetje tegen. Te jong en net als de Karkol zelf: te gecommercialiseerd. Voor het volgende agendapunt gingen we de brug over naar café Servaas. Hier was de carnaval het onderwerp. Iedereen kon met een voorstel komen op welke wijze wij als complete Stam een bijdrage konden leveren aon de Mestreechter Vastelaovend. De keuze viel op het idee van onze Aondagstrekker: Griekenland, compleet met de sirtaki dans. Uppedöpke wordt een grieks torentje, we maken een dansvloertje waar de passen op zijn aangetekend. Hoogtepunt moet de kleding worden, maar hoe we deze maken zijn we niet helemaal uitgekomen. Voor het laatste agendapunt gingen we naar Zondag, vroeger de Percee. In dit Brand etablissement was weer Sylvester te krijgen. Net als in de Karkol waren hier ook te weinig glazen, maar het smaakte dit keer toch voller dan bij de Karkol. Agendapunt was het organiseren van een Levende Kerststal, Voorzichtige plannen gingen al voor grotten in België. De hele stam had wel interesse om hier aan mee te werken. De tapkraan werd dicht gedraaid. Een teken dat we moesten vertrekken. Vertrekken om het nieuwe jaar met de nieuwe plannen in te gaan luiden !