De Verdwenen Professor

(moeder-kabouterweekend)

7 - 9 maart 2008

OP ZOEK NAAR….. PROFESSOR WATTS…..

’s Morgens om 9.00 uur staan we paraat, de 13 kabouters met een 8-tal moeders bij de SLEK, maar waar moeten we heen? ...BUNDE… dat stond op de uitnodiging, maar waar ligt dat, hoe moeten we lopen? Heeft iemand een mail ontvangen of een brief???

Misschien heeft Prof. Watts hier iets achtergelaten, o ja, natuurlijk, hier moeten we zoeken naar aanwijzingen, als echte speurders zoeken de kabouters…en ja… Een stuk van de witte jas van Prof. Watts. ---HELP STATION RANDWYCK HELP--- staat erop geschreven.

Station Randwyck, daar moeten we heen, na speuren op de kaart wisten de kabouters al snel de weg uit te stippelen. There we go!

Aangekomen op het station, weer een stuk witte jas: ---STATION BUNDE--- ons volgende doel! Het was nog een hele beproeving om kaartjes voor ons allemaal te kopen, hè René!

Daar gingen we, met de trein naar…MAASTRICHT CENTRAAL….daar overstappen…richting… MAASTRICHT RANDWYCK, vandaar naar… MAASTRICHT CENTRAAL en toen door naar STATION BUNDE. Dat was nog eens waar voor ons geld!

En ja, dan sta je daar op een klein stationetje, ’s morgens in de vroegte 13 kaboutertjes en 8 mamma’s netjes in een rij, nou ja, netjes? En NU???

Waar moet dat heen??? Hee een brief…van Prof. Watts… hij is echt ontvoerd in een bestelbusje en daarna op een motor, door het bos, schrijft hij.

Dapper als de kabouters zijn, zetten ze de zoektocht voort, de mamma’s volgen getrouw, langs het spoor leidde ons de weg die Prof. Watts ons beschreef, naar het Bunderbos, daar tussen 2 bomen zagen onze spoorzoekers de bandensporen van het bestelbusje. Hier moet het zijn waar hij is moeten overstappen op de motor, het bos in. Via het bospad kwamen we op een grote open plek, waar we heerlijk konden zitten en een heuse picknick hadden, die Fanny…gerrem.. al die tijd met zich mee sjouwde.

De kabouters aten snel hun boterham op om heerlijk in het bos te spelen en te rennen over de hellingen.Met onze buik rond, hervatte we onze speurtocht, de 58 treden tellende trap op…een hele klim…

Gestaag liepen we verder, in ons enthousiasme miste we een aanwijzing van Prof. Watts en moesten helaas een heel stuk terug lopen, maar hadden al snel het rode (gemiste) paaltje gevonden.

Langs wat weilanden gelopen te hebben zagen we daar het klooster, daar in de buurt moesten we zijn, in een klein huisje in die omgeving zou Prof. Watts zijn. JA HOOR ! Een klein huisje PAS OP HOOGSPANNING staat erop, daar zal hij vast en zeker zitten, we hebben hem, nu nog de sleutel zoeken, ojee, o nee, alweer een brief. Hij is weer door de ontvoerders meegenomen! Wat nu? We zouden in de buurt maar een overnachtingsplek zoeken…Surprise! EEN SCOUTINGGEBOUW !...

Toevallig had René de sleutel en konden we gewoon naar binnen…Onze spullen waren al netjes afgeleverd.

We konden onze slaapplaats gaan creëren, boven aan de trap, rechts de meisjes, links de dames en de deugd (…) in het midden! Al uitrollend, pompend en puzzelend kwamen de bedjes in vorm. De mooiste spulletjes en snoepjes werden links uit de tassen getoverd, rechts wilden we wel even de matrassen testen…

De geur van koffie trok ons naar beneden en met een koekje erbij nestelde de mamma’s zich in lekker in het winterzonnetje, heerlijk even rust, even genieten.

Al snel werden we bijeen gefloten, nota bene door de enige man uit ons gezelschap! En gingen we het bos in voor een levend stratego en wie heeft de armband en nintendo gestolen, erg spannend allemaal, het rode en het blauwe team waren goed aan elkaar gewaagd.

De takken en neteligheden die zich op de grond bevonden bemoeilijkte het rennen nogal, wat een extra dimensie aan het spel was. Na een lekkere versnapering ter plekke keerden we weer terug naar het scoutinggebouw van Bunde.

Een potje trefbal mamma’s vs kabouters gaf een flinke overwinning voor de mamma’s ! JAAA we zijn nog actief! Of de kabouters zo sportief dat ze ons hebben laten winnen?

Het sprokkelhout (3 pallets) werden vakkundig onder toeziend oog van onze opperkabouter (René) door diverse kabouters en mamma’s kleiner gemaakt.

Ondertussen werd de kookstaf (Claudia en Sylvie) verwelkomd en aten we even later heerlijke macaroni, dat smaakt goed, zo na een hele dag buiten actief zijn.

Toen de avond gevallen was kon de karaoke beginnen, met de zeer professionele installatie van onze opperkabouter en opperkabouterinnetje lieten de kabouters en mamma’s zich van hun beste kant horen. Geweldig wat een talent zich onder ons bevindt! Van wa wa wa waanzinnig gedroomd tot lief klein konijntje, zelfs Robbie Williams kwam nog even voorbij….waauw…

In de tussentijd begon het kampvuur buiten al behoorlijk op te laaien en togen we gewapend met een stok ten strijde, om deze te voorzien van heerlijk brooddeeg of marshmallows.

O JEE inspectie…daar kwam opperscout Gerard om te kijken of we echt wel 100% scout bezig waren. Maar hij prefereerde tosti in het kampvuur boven ambachtelijk gebakken brood en zoete, kleverige marshmallows.

Al warmend aan het vuur bleven de mamma’s nog gezellig kletsen, de kabouters waren moe en gingen naar bed…..of toch niet heus????

Op zondag waren de kabouters al om 8 uur wakker. Het eerste wat er gebeurde was met z’n allen tegelijk de mamma’s wakker maken. De ene makkelijker dan de andere!

We waren allemaal nog erg moe van de zaterdag maar toen de kinderen de geur van pannenkoeken en de mamma’s de geur van koffie roken kwamen we snel genoeg naar beneden. Beneden was de tafel al keurig gedekt! We zaten allemaal klaar toen Gerard met een stapel pannenkoeken binnenkwam die Fanny en hij gebakken hadden. Heerlijk smullen, dat deden we allemaal aan de ontbijttafel!
 

Toen het eten op was opende we de dag op een “I can do science…. ME” manier. Daarna mochten we zelf wat proefjes van Professor Watts gaan testen. Hier zaten erg veel leuke experimenten bij. Zo hebben we heerlijke poep gemaakt, ballonnen doorboort zonder dat ze kapot gingen, olie en water proberen te mengen, zout van peper gesorteerd, een speedboot voor op het water gemaakt, geproefd met je neus en ogen dicht en nog veel meer leuke proefjes!

Nadat iedereen alle proefjes 1 keer gedaan had kregen we een nieuwe hint waar we de professor konden vinden. Maar eerst gingen we even heerlijk lunchen, alle restjes moesten op van brood tot pudding en van peperkoek tot cake!

Zo met een volle maag kunnen we beter de professor bevrijden. Alleen moesten we daar wel een groot raadsel voor op lossen. Zo kregen we van allerlei vragen over de proefjes die we gedaan hadden en andere scheikunde. Gelukkig slaagde groep D er het eerste in de raadsel op te lossen. Uit het raadsel kwam een GPS Coördinaat en een waarschuwing dat het er heel erg gevaarlijk was.

Voor de kabouters werd het nu wel heel erg spannend maar de mama’s werden zelfs een beetje bang! Ze vonden het verstandiger als wij de locatie aan de politie door zouden geven zodat zei de boeven konden oppakken en de professor bevrijden. Zo gezegd zo gedaan! René zocht het telefoon nummer van de politie in Bunde op en liet een kabouter het gesprek voeren.

De politie vertelde ons dat ze erg blij met de tip waren en er zo snel mogelijk achteraan zouden gaan! Zo dan kunnen wij verder met de spullen inpakken en het gebouw verder poetsen. De kinderen gingen buiten een spelletje doen terwijl de mama’s de staf even hielpen met het gebouw te poetsen.

Plotseling rinkelde de telefoon van René. “Professor Watts belt” stond op het schermpje. Dat zal vast voor de kabouters zijn. Snel verzamelden we bij elkaar en stonden de professor te woord.

Goed nieuws voor iedereen! De professor was door de politie gered. Volgens de professor was het de politie nooit gelukt zonder de hulp van de kabouters en mama’s! Lang leve de professor! Natuurlijk nodigden we de professor meteen uit om te vragen wanneer hij eens langs zou komen. De professor liep door de ontvoering heel erg achter met zijn werk dus hij had nog heel wat klusjes liggen wat eerst af moesten komen. Maar zei hij: Zodra ik het even rustig heb kom ik jullie zeker een keer bezoeken…. Dat word dus afwachten! Na een succesvolle opdracht konden we de rest inpakken en het kamp in Bunde weer met een proefje afsluiten.

Maar hoe komen we terug? Dezelfde manier als we gekomen zijn natuurlijk! Op naar station Bunde!

Op het station aangekomen stempelden we nog even allemaal onze kaartjes. Sommige 1 keer sommige 30 keer! Helaas hadden we op 2 minuten de trein gemist dus moesten we wachten op de volgende trein. Omdat het zondag was reden er minder treinen en konden we een uur wachten. Met al onze kabouters en mama’s hebben we er een gezellig uurtje van gemaakt en net voor de trein kwam nog een groepsfoto gemaakt.

Toen kwam de trein aan en konden we allemaal instappen. Voor de aardige conducteur mochten we met z’n allen eerste klas zitten omdat de trein al erg vol was. Daar hebben we de laatste koekjes opgegeten en nog wat gedronken. Lekker even uitpuffen in de trein!
In de trein was geen muziek dus daar moesten wij als scouting wel even iets aan doen. We zongen 2 leuke Yells en de hele trein kon meegenieten!

In Maastricht Randwyck stapten we uit en gingen te voet terug naar de Slek. Na een stukje stevig doorwandelen kwamen we een uur te laat aan maar toch stonden voor het gebouw alle Papa’s, broertjes en zusjes ons al op te wachten. Op de Slek werd het kamp nog officieel afgesloten en kon iedereen de bagage bij elkaar zoeken en lekker thuis uitrusten.
Een heel erg leuk, spannend, vermoeiend kamp is het zeker geweest!

Naar pagina van: gastenboek /  nog een keer / kabouters / home