Geschiedenis en rituelen

Geschiedenis van de Gilwellcursus

Er was eens een Schotse districtscommissaris De heer W.F. de Bois MacLaren. Hij had op jeugdige leeftijd al kennisgemaakt met het buitenleven in de Schotse hooglanden. Jaren later zag hij hoe het in Londen haast onmogelijk was voor jongens om van het buitenleven van Scouting te kunnen proeven. Het was zijn droom om deze jon­gens aan een kampeerterrein te helpen, waar ze het echte scoutingleven konden ervaren.

Baden Powell had ook een droom. Het was zijn droom om een plek te hebben waar hij scoutingleiders kon trainen. En hij vond dat een scoutingtraining het best kon worden gegeven in de omgeving waar het scoutingspel zich afspeelt in de natuur: buiten in de natuur. Mac­Laren schonk de scoutingbeweging in 1918 een stuk grond te midden van het beroemde Epping Forest. Het landgoed, Gilwell Park genaamd, ligt op een heuvel vanwaar men een prachtig uitzicht heeft op Londen.

In september 1919 werd de eerste Gilwellcursus gegeven. Aan het eind van de training vond Baden Powell dat de aanwezigen een aandenken hadden verdiend voor moed en leiderschap. Uit zijn verzameling souvenirs haalde hij een lange ketting met houten kralen: een trofee van de Zuluoorlog in 1888. Hij achtervolgde toen Dinizulu, een Zulu-koning, voor enige tijd, maar geslaagde er nooit om de achterstand ten opzichte van hem in te halen. Dinizulu had een 4 meter lange ketting met meer dan duizend acacia kralen. Er wordt gezegd dat Baden-Powell de ketting vond toen hij in Dinizulu's verlaten bergvesting kwam. Deze halskettingen werden in Zulu iziQu genoemd en werden aan dappere krijgerleiders gegeven.

Hij maakte de eerste tekens met behulp van twee kralen uit de ketting van Dinizulu, en reeg ze aan een leren veter die hij had gekregen van een bejaarde Zuid-Afrikaan in Mafikeng en noemde het geheel Woodbadge. Omdat al snel alle kralen uitgedeeld waren, ging men later verder met het zelf fabriceren van kralen uit het hout van de bomen in Gilwell Park.

Hoewel er geen officiële knoop bestaat voor het vastknopen van de twee uiteinden van de veter, is de decoratieve diamantknoop de meest voorkomende. Bij het maken wordt in de veter een halve steek gelegd en verschillende regio specifieke tradities zijn ontstaan rond het knopen van de diamant knoop, met inbegrip van: door een mede-cursuslid; door een mentor of docent, door de ontvanger na het vervullen van enkele extra activiteiten die tonen dat hij de vaardigheden beheerst die hij geleerd heeft tijdens de training.

Iedere cursist kreeg twee kralen, waarmee de engelse naam van de cursus werd gevestigd: Wood Badge. Zes van deze originele kralen worden nog steeds gedragen door de campchief van Gilwell Park. Daarnaast mocht iedere cursist een speciale das dragen met op de punt een stukje van de tartan (Schotse ruit) van de clan MacLaren. De das wordt bijeengehouden door een Turkse knoop. De dasring is een twee-strengs versie van een Turkse knoop, deze heeft geen begin en geen einde en symboliseert de inzet van een Gilwelliaan voor Scouting.

Links de koning van Zulu omstreek 1883 met de ketting met de eerste kralen
Rechts eerste de eerste Woodbadgetraining in GilwellPark

Het verhaal van het Gilwellboek

Elke cursus laat zijn sporen na in het Gilwellboek. Een bijzonder soort 'gastenboek' voor deelnemers van de Gilwelltraining. Elke cursus heeft twee eigen unieke pagina's, maar altijd voorzien van een groepsfoto op eigenwijze. Een leuke manier om te zien wie je voorgingen. Een leuke manier om eens naar terug te kijken. Op elke promotionele actie is het boek in te zien. Maar natuurlijk ook tijdens de cursus. Aan het eind van de training vul je als deelnemers het boek met elkaar.

Inmiddels zijn er vele pagina's gevuld. Het eerste boek is in­middels een museumstuk. Deze ligt in het Scouting Museum in Baarn. Het meest actuele Gilwellboek gaat elke training of promotie mee. Een boek met de vaderlandse Gilwell geschiedenis.