Met aanwijzingen vooraf op de website die enige overeenkomsten hadden met midden Limburg (brug van Haelen; Born) en termen als  'West Noord  Westen, iets noordelijker dan Recht in het Westen',  werd de slaapplaats bijna geraden:  "Oos Heem", een camping bij Born  maar dan  in de buurt van Stavelot, dicht aan de grens. van Duitsland.

Angelique, Ben, Gerard, Margriet, Martijn, Raymond en Rebo  verzamelde die ochtend zich bij de Slek. Martijn kwam later die dag. In drie auto's vertrokken we naar de slaapplaats

Aangekomen op de camping werden we door een slagboom tegengehouden. Even later konden we de camping oprijden met inachtneming van de regels die er golden. Een aardig gladgeschoren terreintje met mooie plantjes in de plantenbakken werd onze verblijfplaats, op zichtafstand van de beheerder. We gingen vertrekken voor de tocht. Daar hadden we een landkaart voor nodig, of liever gezegd vier landkaarten. De camping lag net op een kruising van vier landkaarten. We besloten een rondje te maken over de vier landkaarten met op elke landkaart een pauzeplek. De mooie route werd gelopen dankzij de kaartleeskunsten van Raymond.

Tijd voor de eerste pauze. Eten, drinken, gps en route

De route ging weer verder. Margriet en Angelique deden nog even een spelletje, kwamen we bij een bruggetje, kwam een vlinder bij ons en zochten een andere brug tussen de brandnetels. Die andere brug werd uiteindelijk wel gevonden. Nando twijfelde  of de brugbalk zijn gewicht wel zou houden. De balk heeft het in ieder geval niet begeven. En toen waren we weer op een andere landkaart terechtgekomen en was het tijd voor pauze.

De pauzeplek was net verlaten door een eekhoorntje. Zo'n boskenners weet waar je lekker kunt zitten, daar hoef je niet over te discussiëren. Anderen doen dit dan weer  wel, maar dan over een ander onderwerp. De route ging verder door de omgeving. Margriet had enige moeite het busje te besturen.

We kwamen op de camping aan. Daar was Martijn ook. De tent werd opgezet. Vuur mochten we maken op een terreintje naast de camping. Echt proper was die plek niet te noemen. Dat er een moment moet komen dat een vos aan het einde van zijn leven op zijn zijde wil liggen is begrijpelijk. Maar waarom net op de vuurplek waar we wilde gaan koken en eten was ons niet duidelijk. De vos zelf gaf daar ook geen bevredigend antwoord op. Ben vond het welletje en begroef de vos onder het maaiveld. Tijd om te eten. Ieder had zijn of haar eigen eten bij zich en maakte dat klaar en at  het zelfs met smaak op. Deden de meeste dit op een brandertje, Margriet en Ben op het kampvuur. Het werd langzaam aan donker, en koud. Margriet was onlangs jarig geweest en kreeg van Ben een fles La Chouff. Deze werd samen met de anderen leeggedronken. Angelique had voor een extra kampvuurgerecht gezorgd. Banaan met chocolade, in folie in het vuur en na een tijdje is dat weer een stuk lekkerder geworden.

Het was een vermoeiende dag geweest en  iedereen zocht de slaapzak op. Er was een mooie sterrenhemel, zoals je ze hier niet meer ziet. Margriet en Ben hebben op school geleerd dat een tent met donker doek geen sterrenlicht laten doorschemeren en brachten die nacht door op een zeiltje, buiten de tent. dat gaf Nando de mogelijkheid om zijn beentjes in de tent te strekken. Het was een vochtige koude nacht met enige mate van vorst. Schitterend om zo'n ochtend van nabij mee te maken. Er werd opgestaan en met z'n allen voor de tent ontbeten. Op drie, vier branders werden pannenkoeken klaar gemaakt, op andere branders de koffie en thee. Hierna werd alles opgeruimd en afgebroken. Rond twaalf uur vertrokken we. 

De wandeling van vandaag ging naar de "top" in de buurt. Op de landkaart was te zien dat er een punt was met aan één zijde bos en aan de ander zijde grasland, dus uitzicht. Op dit punt werden voor de laatste keer dit weekend de branders aangestoken. Onderweg was er een trainingsparcour. 

Terug bij de auto's namen we afscheid van Martijn. In de Slek werd de tent uitgehangen en werd de kaas door Angelique tevoorschijn gehaald die eigenlijk bedoeld was voor een  kampvuurgerechtje, dat de dag ervoor er niet van gekomen was. Het was een heerlijk hapje, net zoals de Herfsthike dat zelf eigenlijk ook is geweest. Als herinnering voor de stamtotem een herfststukje. Het 'kronkeltakje' heeft elke deelnemer een stuk in zijn of haar hand meegedragen.

 Dank aan Ben voor de organisatie !

Reageer:    /   boven / stam / home / Gastenboek