Herfsthike 2009

Zo, nu zitten we helemaal in de herfststemming! Zaterdagmorgen, 17 oktober. Na koffie en even gewacht te hebben op de overige deelnemer(st)ers  legde Ben de puzzel uit die op de website stond en die de locatie van de Herfsthike onthulde. Angelique had 'm geraden, anderen waren niet verder gekomen dan een deel van het antwoord te vinden. 

Met twee auto's gingen Ben, Margriet, Martijn, Roel, Angelique, Raymond en René naar het startpunt van de Herfsthike. Daar aangekomen werden de rugzakken en rugzakjes opgedaan en waren we het helemaal eens met de route die Ben voorstelde. 

Regen en prachtig zonnig weer wisselde elkaar af. Na de eerste lange helling door het bos naar beneden en langs een bron te hebben gelopen, werden de weien opgezocht. Aan het einde van die weien was het tijd voor de eerste pauze. Genietend in de zon, een heerlijk ruikend fris briesje met slechts het geluid van een rustig grazend boeren paard op de achtergrond,  was het moment dat het woord 'onbesuisd' voor het eerst werd uitgesproken. Hierna werd de route weer vervolgd.

Ondertussen was het weer stevig aan het regenen. Het tempo lag even iets hoger. Toen de zon weer doorbrak zag het bos en omgeving weer heel anders uit.

Brugjes op plekken in de Ardennen waar je met stevige wandelschoen rustig over een stroompje heen stapt betekent dat de beschaafde wereld in de buurt is. Dat wil ook zeggen dat er vaak kroegjes te vinden zijn. Ja, en daar is dit gezelschap dan ook te vinden. Naast chocomel en kabouterdrank werd er ook wat frietjes, bitterballen en kippenpootjes gegeten. De route werd hierna weer verder opgepakt, langs plekken waar de waarschuwingsborden niet gezien werden en de brugjes vervangen waren door doorwaadbare plaatsen. Kortom, verder het bos in, de onbeschaafde wereld.

Om een mooie route te lopen werd er geregeld op de landkaart gekeken. Plotseling maakte iemand een heel 'besuisde' opmerking. 
De regen maakten de wegen niet droger. Een oude trambaan is een teken dat de beschaving weer in de buurt is.

Aan het einde van een regenboog schijnt altijd een schat te liggen....

Die schat was de camping! Het regende stevig toen we aankwamen en schuilde even binnen. 

We liepen de camping op. De toiletten waren al in herfststemming met de bladeren op de grond. Ondanks de regen was het zwembad leeg.

Een paar mensen hielden zich bezig met het opzetten van de tent, anderen maakten het vuur aan.

 Iedereen begon zijn of haar eigen potje eten klaar te maken. De een deed er iets meer moeite voor dan de ander. Maar de resultaten waren overal geslaagd. Aardappelpuree, macaroni, rijst, boontjes,  worteltjes, rode kool, Duits biefstukje, veel verse groente, saté, champignons, appelmoes, kruiden en vla werd allemaal klaar gemaakt. Martijn had op de Scout In een methode gezien om een boomstampje te splitten en daar vuur in te maken om zijn hapje warm te maken. Dat was goed gelukt. Het was donker, in het midden een vuur en overal lagen kwetsbare spullen op de grond. Dat leverde af en toe een onbesuisd moment op (geen foto van).

De temperatuur  zakte verder naar beneden en je aan de andere kant warmen aan een vuurtje is dan wel zo prettig.

En al was op enkele honderden meters afstand een warme kroeg, de voorkeur werd gegeven om bij de tent rond het vuurtje te blijven zitten. Zo af en toe werd dit afgewisseld met een onbesuisd moment dat het overigens niet minder plezierig maakte.

Onder een mooie sterrenhemel werd de slaapzak, rond het vriespunt, opgezocht. De een sliep eerder dan de ander. Een lichte helling waarop de tent stond zorgde af en toe voor wat beweging in de tent. De volgende ochtend was het buiten lekker mistig en was hier en daar een licht ijslaagje te bespeuren. Het vuur werd opgestookt, de afwas van de avond ervoor werd bij de kraan naast de tent gedaan en er werd ontbeten. Op drie plekken werden weer de pannenkoeken klaar gemaakt.

De tent werd afgebroken en alles werd opgeruimd. Het gezelschap ging terug in de tijd, naar 15 augustus 1909 om precies te zijn. Dat was de datum dat er in de buurt voor het eerst een tram ging rijden.

De Stam ging nog verder terug in de tijd: de benenwagen. Dat leverde in deze tijd van het jaar prachtige plaatjes op. Op het verste punt was er weer een pauze met deze keer warme soep. Het moet gezegd worden dat de onbesuisde momenten steeds schaarser werden. Na de pauze werd de weg naar het tramstation weer opzocht.
Midden in een verlaten stuk bos kwamen we een Al Qaida strijder tegen, althans zo leek het. Het bleek iemand te zijn die te paard naar Santiago de Compestella was geweest.

De tram was weer in zicht. Of deze ondertussen van plaats was gewisseld was niet duidelijk. Duidelijk was wel dat de Stam terug naar de Heeg ging. In twee Renault's,  bekend om de luxe. Luxe die ze in 1909 nog niet kende.

De Herfsthike was nog niet afgelopen. In de Slek werd de codex gepakt die als herinnering voor deze hike aan het stambord kwam te hangen. Iedereen liep, volgens traditie, er een stukje mee. Daarna was de Herfsthike 2009 weer een feit. Behalve de onbesuisde handelingen, die zijn er vaak het hele jaar door ;-)

Dank aan de organisatie en al die andere deelnemers. Wederom een fijne hike geweest met vele herfstkenmerken. Herhalingen van deze hikes mogen nog vaak plaatsvinden!

PS Foto's zijn door Ben en René gemaakt.

Naar: ander stamprogramma / stam / home